خانه / وبلاگ / مقالات عمومی / کودک و نوجوان / نوجوانی / اعتیاد نوجوانان به مواد مخدر و شبکههای اجتماعی؛ چرا نوجوانان به رفتارهای اعتیادی پناه میبرند؟
گاهی والدین متوجه تغییراتی در نوجوان خود میشوند، اما نمیدانند باید آن را «مرحله طبیعی نوجوانی» بدانند یا نشانه یک مسئله جدیتر. نوجوان بیشتر در اتاقش میماند، ساعتهای زیادی با گوشی سپری میکند، خوابش بههم ریخته، افت تحصیلی پیدا کرده، زودتر عصبی میشود یا از خانواده فاصله گرفته است. گاهی نگرانی والدین فقط درباره شبکههای اجتماعی است؛ اما گاهی پای مصرف سیگار، ویپ، الکل، گل یا مواد دیگر هم وسط میآید.
اعتیاد در نوجوانان فقط به مصرف مواد مخدر محدود نمیشود. در سالهای نوجوانی، بعضی رفتارها میتوانند الگوی اعتیادی پیدا کنند؛ یعنی نوجوان با وجود پیامدهای منفی، همچنان به سمت آن رفتار کشیده شود، کنترلش سختتر شود و هنگام محدود شدن آن، بیقراری، خشم یا اضطراب نشان دهد.
در این مقاله، اعتیاد به مواد مخدر و شبکههای اجتماعی را کنار هم بررسی میکنیم؛ نه چون این دو دقیقاً یک چیز هستند، بلکه چون میتوانند یک نقطه مشترک داشته باشند: جستوجوی پاداش فوری، فرار از احساسات سخت، فشار همسالان، نیاز به تأیید و دشواری در تنظیم هیجان.
اعتیاد در نوجوانان یعنی چه؟
اعتیاد به زبان ساده یعنی فرد نسبت به یک ماده یا رفتار، کنترل خود را تا حدی از دست بدهد که با وجود پیامدهای منفی، ادامه دادن آن برایش سخت یا تقریباً اجتنابناپذیر شود.
در نوجوانان، اعتیاد میتواند شکلهای مختلفی داشته باشد:
- مصرف مواد مانند الکل، گل، نیکوتین، ویپ، قرصها یا سایر مواد
- استفاده افراطی و مشکلساز از شبکههای اجتماعی
- وابستگی شدید به بازیهای آنلاین
- تماشای مداوم محتوای تحریککننده یا آسیبزا
- رفتارهای پاداشمحور تکراری که از کنترل نوجوان خارج میشوند
در اعتیاد، مسئله فقط «زیاد انجام دادن» نیست. ممکن است نوجوانی زیاد از گوشی استفاده کند، اما هنوز خواب، درس، روابط و مسئولیتهایش تا حد زیادی حفظ شده باشد. در مقابل، نوجوان دیگری ممکن است با زمان کمتر، چنان درگیر شبکههای اجتماعی شود که خواب، خلق، تمرکز، رابطه با خانواده و عزتنفسش آسیب ببیند.
بنابراین در ارزیابی اعتیاد، فقط مقدار مصرف مهم نیست؛ کنترل، پیامدها و عملکرد روزمره اهمیت دارند.
چرا نوجوانان بیشتر در معرض رفتارهای اعتیادیاند؟
نوجوانی دورهای است که مغز، هویت، روابط اجتماعی و سیستم پاداش هنوز در حال رشد و شکلگیریاند. در این سن، نوجوان به استقلال، تجربه، تعلق به گروه، دیدهشدن و هیجان نیاز دارد. همین نیازها میتوانند مسیر رشد سالم را بسازند، اما اگر با فشار روانی، تنهایی، دسترسی آسان به مواد یا فضای دیجیتال بدون مرز همراه شوند، ممکن است نوجوان را آسیبپذیرتر کنند.
NIDA توضیح میدهد که نوجوانان ممکن است در دورهای با نیکوتین، الکل یا ماریجوانا/کانابیس مواجه شوند که قرار گرفتن در معرض این مواد میتواند برای مغز در حال رشد مسئلهساز باشد. از نگاه پیشگیری، این نکته مهم است: نوجوانی فقط «کوچکشده بزرگسالی» نیست؛ تصمیمگیری، کنترل تکانه و ارزیابی پیامدها هنوز در حال رشدند.
از طرف دیگر، عوامل خانوادگی، مدرسهای و روانشناختی هم مهماند. CDC عواملی مانند سابقه خانوادگی مصرف مواد، نگرش آسانگیرانه والدین، نظارت ضعیف والدین، مصرف مواد در والدین، ارتباط با همسالان مصرفکننده، ضعف پیوند با مدرسه، افت تحصیلی و مشکلات سلامت روان را از عوامل خطر مصرف پرخطر مواد در نوجوانان میداند. در مقابل، درگیری و حمایت خانواده، مخالفت والدین با مصرف مواد، نظارت والدین و پیوند با مدرسه از عوامل محافظتکنندهاند.
اعتیاد به مواد و اعتیاد رفتاری چه تفاوتی دارند؟
اعتیاد به مواد با ورود یک ماده به بدن همراه است. این ماده میتواند بر مغز، خلق، انرژی، خواب، ادراک، بدن و رفتار اثر مستقیم بگذارد. مصرف مواد در نوجوانان ممکن است با خطرهای جسمی، روانی، تحصیلی، قانونی و خانوادگی همراه شود.
اما در اعتیاد رفتاری، مادهای وارد بدن نمیشود؛ بااینحال، رفتارهایی مانند اسکرول بیپایان در شبکههای اجتماعی، بازی آنلاین یا جستوجوی مداوم تأیید میتوانند چرخه پاداش، انتظار، ولع و تکرار ایجاد کنند.
تفاوت مهم این است که همه استفادههای زیاد از گوشی یا شبکههای اجتماعی را نباید «اعتیاد» نامید. واژه اعتیاد باید با احتیاط استفاده شود. اما اگر نوجوان نتواند مصرف را کنترل کند، هنگام محدود شدن بهشدت بیقرار شود، درس و خواب و روابطش آسیب ببیند و همچنان ادامه دهد، موضوع نیازمند توجه جدی است.
اعتیاد نوجوانان به شبکههای اجتماعی؛ فقط زیاد گوشی دست گرفتن نیست
شبکههای اجتماعی برای نوجوانان فقط سرگرمی نیستند. آنها محل ارتباط، هویتسازی، مقایسه، دیدهشدن، تعلق، خبر گرفتن، رقابت، شوخی، خلاقیت و گاهی فرار از تنهاییاند. به همین دلیل، حذف ناگهانی و کامل آنها معمولاً راهحل مناسبی نیست.
مسئله زمانی جدیتر میشود که شبکههای اجتماعی به ابزار اصلی تنظیم هیجان تبدیل شوند؛ یعنی نوجوان هر وقت مضطرب، تنها، خشمگین، غمگین یا بیحوصله است، فقط با گوشی آرام شود.
در گزارش WHO/Europe، نشانههای رفتار مشکلساز در شبکههای اجتماعی شامل ناتوانی در کنترل استفاده، تجربه حالت شبیه ترک هنگام استفاده نکردن، کنار گذاشتن فعالیتهای دیگر و پیامدهای منفی در زندگی روزمره عنوان شده است. دادههای این گزارش نشان دادند در مطالعه سال ۲۰۲۲ روی نوجوانان ۱۱، ۱۳ و ۱۵ ساله در اروپا، آسیای مرکزی و کانادا، ۱۱٪ نشانههای رفتار مشکلساز در استفاده از شبکههای اجتماعی داشتند؛ این عدد در ۲۰۱۸ حدود ۷٪ گزارش شده بود.
یک نکته مهم این است که شبکههای اجتماعی همیشه فقط آسیبزا نیستند. WHO نیز اشاره میکند که استفاده مسئولانه میتواند مزایایی مثل ارتباط و حمایت همسالان داشته باشد؛ مسئله اصلی، الگوی استفاده، نوع محتوا، سن، آسیبپذیری فردی و پیامدهای آن است.
مصرف مواد در نوجوانان؛ از کنجکاوی تا وابستگی
مصرف مواد در نوجوانان همیشه از ابتدا با وابستگی شروع نمیشود. گاهی با کنجکاوی، فشار همسالان، تجربه در مهمانی، تقلید، تلاش برای بزرگتر به نظر رسیدن یا فرار از حال بد آغاز میشود. اما در بعضی نوجوانان، تجربه اولیه میتواند به مصرف تکراری و سپس مشکل جدیتر تبدیل شود.
خطر زمانی بالاتر میرود که مصرف مواد با عوامل دیگری همراه شود:
- اضطراب یا افسردگی درماننشده
- احساس طردشدگی
- رابطه ضعیف با خانواده
- گروه دوستان مصرفکننده
- افت تحصیلی
- دسترسی آسان به مواد
- تجربه آسیب، خشونت یا بیثباتی خانوادگی
- نبود نظارت و مرزبندی روشن
- هیجانخواهی شدید
- احساس پوچی یا بیمعنایی
در اینجا هدف سرزنش نوجوان یا خانواده نیست. مصرف مواد معمولاً یک رفتار تکعلتی نیست. باید دید نوجوان دقیقاً از چه چیزی فرار میکند، به چه چیزی پناه میبرد و در چه محیطی این رفتار تقویت شده است.
نشانههای هشداردهنده اعتیاد در نوجوانان
همه تغییرات خلقی و رفتاری نوجوان به معنای اعتیاد نیست. نوجوانی بهخودیخود با تغییرات هورمونی، نیاز به استقلال، حساسیت به قضاوت و فاصلهگرفتن نسبی از خانواده همراه است.
اما اگر چند نشانه با هم و بهصورت مداوم دیده شوند، بهتر است جدی گرفته شوند:
- افت ناگهانی تحصیلی
- تغییر شدید خواب
- تحریکپذیری یا پرخاشگری غیرمعمول
- کنارهگیری از خانواده
- تغییر گروه دوستان
- دروغگویی یا پنهانکاری شدید
- نیاز مکرر به پول بدون توضیح روشن
- بوی غیرمعمول در لباس یا اتاق
- قرمزی چشم، بیحالی یا انرژی غیرعادی
- از دست رفتن علاقه به فعالیتهای قبلی
- استفاده افراطی از گوشی تا نیمهشب
- اضطراب شدید هنگام گرفتن گوشی
- حذف ناگهانی تاریخچهها یا پنهانکردن صفحه
- کاهش غذا، خواب، ورزش یا ارتباط حضوری
- بیتوجهی به ظاهر یا بهداشت شخصی
- حرف زدن مداوم درباره بیارزشی، پوچی یا فرار
این نشانهها بهتنهایی تشخیص نیستند، اما میتوانند زنگ هشدار باشند.
نقش اضطراب، افسردگی و تنهایی در اعتیاد نوجوانان
بسیاری از رفتارهای اعتیادی فقط برای لذت نیستند؛ گاهی نوجوان تلاش میکند حال بد خود را خاموش کند.
نوجوان ممکن است بگوید:
«وقتی آنلاینم، کمتر فکر میکنم.»
یا:
«وقتی مصرف میکنم، حداقل چند ساعت حالم خوب میشود.»
یا:
«تو شبکههای اجتماعی احساس میکنم دیده میشوم.»
در اینجا، ماده یا شبکه اجتماعی فقط یک عادت نیست؛ تبدیل به راهی برای تنظیم احساسات شده است. اگر نوجوان اضطراب، افسردگی، شرم بدنی، تنهایی، تجربه طرد، فشار تحصیلی یا روابط خانوادگی پرتنش داشته باشد، احتمال پناه بردن به رفتارهای اعتیادی بیشتر میشود.
HHS در گزارش مشاور عالی سلامت آمریکا درباره شبکههای اجتماعی و سلامت روان نوجوانان تأکید میکند که شواهد درباره اثرات شبکههای اجتماعی پیچیده است، اما نمیتوان نتیجه گرفت که این فضا برای کودکان و نوجوانان به اندازه کافی ایمن است. همچنین در این گزارش، استفاده زیاد و نوع محتوای مواجهشده از عوامل مهم خطر در سلامت روان نوجوانان معرفی شدهاند.
در مواردی که مصرف مواد، افسردگی شدید، بیخوابی جدی، رفتارهای پرخطر یا افکار آسیب به خود مطرح است، ارزیابی روانپزشکی میتواند بخشی از مسیر درمان باشد.
فشار همسالان و نیاز به پذیرفته شدن
برای نوجوان، پذیرفتهشدن توسط گروه همسالان اهمیت زیادی دارد. گاهی نوجوان رفتاری را شروع میکند نه چون واقعاً آن را میخواهد، بلکه چون نمیخواهد بیرون از جمع بماند.
این فشار میتواند مستقیم باشد:
«اگه نکشی، بچهای.»
یا غیرمستقیم:
همه در گروه درباره یک تجربه حرف میزنند و نوجوان احساس میکند اگر همراه نشود، عقب میماند.
در شبکههای اجتماعی هم همین اتفاق رخ میدهد. نوجوان ممکن است برای دیدهشدن، لایک گرفتن، حضور در ترندها یا عقب نماندن از گروه، بیش از ظرفیت روانی خود درگیر شود.
به همین دلیل، پیشگیری فقط با گفتن «نه بگو» کامل نمیشود. نوجوان باید مهارتهایی مثل جرئتمندی، انتخاب دوست، تحمل طرد، مدیریت فشار جمع و شناخت دستکاریهای آنلاین را یاد بگیرد.
خانواده چه رفتارهایی را نباید انجام دهد؟
وقتی والدین نگران میشوند، طبیعی است که بخواهند سریع کنترل کنند. اما بعضی واکنشها ممکن است وضعیت را بدتر کند.
فقط تهدید و تنبیه
تهدید ممکن است نوجوان را پنهانکارتر کند. اگر هر گفتوگو به داد، تحقیر یا تنبیه ختم شود، نوجوان کمتر احتمال دارد حقیقت را بگوید.
بازجویی مداوم
پرسیدن سؤال مهم است، اما بازجویی طولانی و پیدرپی میتواند نوجوان را وارد حالت دفاعی کند.
عادیسازی کامل
جملههایی مثل «همه نوجوانها همیناند» ممکن است باعث شود نشانههای جدی دیر دیده شوند.
گرفتن ناگهانی همه دسترسیها
در بعضی موارد لازم است محدودیت فوری ایجاد شود، اما در بسیاری از موقعیتها، حذف کامل گوشی بدون گفتوگو و برنامه جایگزین میتواند خشم، پنهانکاری یا مصرف جبرانی ایجاد کند.
شرمسار کردن نوجوان
برچسبهایی مثل «معتاد»، «بیاراده»، «خراب شدی» یا «آبرویمان را بردی» کمککننده نیستند. شرم شدید میتواند نوجوان را بیشتر از خانواده دور کند.
والدین چگونه میتوانند کمک کنند؟
کمک به نوجوان باید همدلانه، جدی و ساختارمند باشد.
گفتوگو را با حمله شروع نکنید
بهجای:
«تو معتاد گوشی شدی.»
میتوان گفت:
«من نگران خواب، درس و حال روحیات شدهام. میخواهم بفهمم چه اتفاقی افتاده.»
درباره رفتار مشخص صحبت کنید
بهجای کلیگویی، رفتار قابل مشاهده را بگویید:
«در دو هفته گذشته چند شب تا سه صبح بیدار بودی و صبح مدرسه نرفتی.»
مرز بگذارید، اما توضیح دهید
مرزبندی سالم یعنی نوجوان بداند چه چیزی مجاز نیست، چرا مهم است و اگر رعایت نشود چه پیامدی دارد.
جایگزین بسازید
اگر فقط گوشی یا مصرف مواد حذف شود، اما جایگزینی برای هیجان، ارتباط، تخلیه فشار و معنا وجود نداشته باشد، احتمال بازگشت بالا میرود.
با مدرسه و درمانگر هماهنگ باشید
اگر افت تحصیلی، تغییر دوستان، رفتارهای پرخطر یا علائم روانی وجود دارد، همکاری خانواده، مدرسه و متخصص میتواند بسیار مهم باشد.
چه زمانی باید از متخصص کمک گرفت؟
اگر مصرف مواد مطرح است، بهتر است موضوع جدی گرفته شود؛ حتی اگر نوجوان بگوید «فقط یک بار بود». ارزیابی زودهنگام میتواند از عمیقتر شدن مشکل جلوگیری کند.
در چنین شرایطی، مراجعه به مشاوره کودک و نوجوان میتواند به ارزیابی دقیقتر وضعیت نوجوان، بررسی عوامل خانوادگی و انتخاب مسیر مناسب کمک کند.
در موارد زیر مراجعه به روانشناس کودک و نوجوان، روانپزشک یا متخصص اعتیاد اهمیت بیشتری دارد:
- مصرف تکراری یا مشکوک به مواد
- ترک مدرسه یا افت تحصیلی شدید
- پرخاشگری یا رفتارهای خطرناک
- خواب بسیار کم یا بسیار زیاد
- افسردگی، اضطراب یا انزوای شدید
- تهدید به آسیب به خود یا دیگران
- دروغگویی و پنهانکاری مداوم
- ناتوانی والدین در مدیریت مرزها
- استفاده مشکلساز از شبکههای اجتماعی همراه با افت عملکرد
- روابط ناسالم یا گروه دوستان پرخطر
ارزیابی تخصصی کمک میکند مشخص شود مسئله اصلی چیست: مصرف مواد، اعتیاد رفتاری، اضطراب، افسردگی، ADHD، تعارض خانوادگی، فشار همسالان یا ترکیبی از چند عامل.
رفتاری نوجوان تا چه اندازه نگرانکننده است، گفتوگو با درمانگر متخصص نوجوانان میتواند نقطه شروع مناسبی برای ارزیابی باشد.
آیا قطع کامل گوشی یا محدودیت شدید راهحل است؟
گاهی والدین از شدت نگرانی میخواهند همه دسترسیها را قطع کنند. در شرایط خطر فوری، ممکن است محدودیت جدی لازم باشد. اما بهطور کلی، هدف بهتر این است که نوجوان بهتدریج خودتنظیمی دیجیتال یاد بگیرد.
یک برنامه سالم میتواند شامل این موارد باشد:
- ساعت خواب بدون گوشی
- ممنوعیت گوشی در زمان غذا
- زمان مشخص برای شبکههای اجتماعی
- فعالیتهای جایگزین حضوری
- گفتوگو درباره محتوای آنلاین
- تنظیم اعلانها
- دنبالکردن صفحات سالمتر
- حذف یا محدودسازی محتوای آسیبزا
- مشارکت نوجوان در تعیین قوانین
در گزارش HHS نیز به اقداماتی مانند برنامه خانوادگی رسانه، ایجاد نواحی بدون تکنولوژی، تقویت دوستیهای حضوری و الگوسازی والدین در رفتار دیجیتال اشاره شده است.
پیشگیری از اعتیاد نوجوانان از کجا شروع میشود؟
پیشگیری فقط با ترساندن نوجوان از مواد یا گوشی اتفاق نمیافتد. نوجوانی که احساس تعلق، معنا، گفتوگوی امن، مهارت نه گفتن و حمایت عاطفی دارد، بهتر میتواند در برابر رفتارهای پرخطر مقاومت کند.
اقدامهای پیشگیرانه شامل این مواردند:
- رابطه گرم و قابل گفتوگو با والدین
- مرزهای روشن و ثابت
- نظارت بدون کنترلگری افراطی
- آموزش درباره مواد و فضای آنلاین
- تقویت عزتنفس واقعی
- فعالیت ورزشی، هنری یا گروهی
- خواب کافی
- پیوند با مدرسه
- مهارت تنظیم هیجان
- کمک گرفتن زودهنگام برای اضطراب و افسردگی
CDC نیز در کنار عوامل خطر، به نقش محافظتکننده حمایت خانواده، نظارت والدین، مخالفت والدین با مصرف مواد و پیوند با مدرسه اشاره میکند.
جمعبندی
اعتیاد در نوجوانان را نباید فقط به مصرف مواد مخدر محدود کرد. وابستگی به شبکههای اجتماعی، بازی یا رفتارهای پاداشمحور نیز میتواند در برخی نوجوانان الگوی مشکلساز پیدا کند. بااینحال، هر استفاده زیاد از گوشی یا هر تغییر رفتاری نوجوان به معنای اعتیاد نیست.
آنچه اهمیت دارد، ترکیب چند عامل است: کاهش کنترل، ادامه رفتار با وجود پیامدهای منفی، افت عملکرد، تغییرات خلقی، پنهانکاری، آسیب به خواب و درس و رابطه، و ناتوانی نوجوان در متوقف کردن رفتار.
برای کمک به نوجوان، ترساندن، تحقیر یا کنترل افراطی معمولاً کافی نیست. خانواده باید همزمان سه کار انجام دهد: رابطه امن را حفظ کند، مرزهای روشن بگذارد و در صورت نیاز از کمک تخصصی استفاده کند.
اگر مصرف مواد، وابستگی شدید به شبکههای اجتماعی یا تغییرات نگرانکننده رفتاری در نوجوان دیده میشود، شروع ارزیابی تخصصی میتواند مسیر را روشنتر کند؛ نه برای برچسب زدن به نوجوان، بلکه برای فهم دقیقتر آنچه پشت رفتار او پنهان شده است.
اگر مصرف مواد، وابستگی شدید به شبکههای اجتماعی یا تغییرات رفتاری نوجوان باعث نگرانی شده است، شروع مسیر درمان میتواند با یک ارزیابی تخصصی و بدون برچسبزدن به نوجوان انجام شود.
سوالات متداول اعتیاد در نوجوانان
آیا استفاده زیاد نوجوان از گوشی یعنی اعتیاد دارد؟
نه همیشه. استفاده زیاد زمانی نگرانکنندهتر میشود که نوجوان کنترل مصرف را از دست بدهد، خواب و درس و روابطش آسیب ببیند، هنگام محدود شدن گوشی بیقرار یا پرخاشگر شود و با وجود پیامدهای منفی همچنان نتواند مصرف را کم کند.
از کجا بفهمیم نوجوان درگیر اعتیاد به مواد شده است؟
نشانههایی مثل تغییر ناگهانی رفتار، افت تحصیلی، پنهانکاری شدید، تغییر گروه دوستان، نیاز بیدلیل به پول، بوی غیرمعمول لباس یا اتاق، قرمزی چشم، خوابآلودگی یا انرژی غیرعادی میتوانند هشداردهنده باشند. این نشانهها تشخیص قطعی نیستند، اما نیاز به بررسی جدی دارند.
اعتیاد به شبکههای اجتماعی در نوجوانان چه نشانههایی دارد؟
وابستگی شدید به گوشی، چک کردن مداوم شبکههای اجتماعی، بیقراری هنگام قطع دسترسی، افت خواب و تمرکز، مقایسه مداوم خود با دیگران، کاهش ارتباط حضوری و ادامه استفاده با وجود آسیب به درس یا روابط میتواند نشانه استفاده مشکلساز باشد.
والدین در مواجهه با اعتیاد نوجوان چه کار نکنند؟
تهدید، تحقیر، برچسب زدن، بازجویی مداوم یا گرفتن ناگهانی همه دسترسیها معمولاً کمککننده نیست. این رفتارها ممکن است نوجوان را پنهانکارتر کند. بهتر است والدین همزمان رابطه امن، مرز روشن و کمک تخصصی را جدی بگیرند.
آیا اعتیاد نوجوانان قابل درمان است؟
بله، اما مسیر درمان به نوع مشکل، شدت درگیری، وضعیت روانی نوجوان، نقش خانواده و وجود مشکلاتی مثل اضطراب، افسردگی یا مصرف مواد بستگی دارد. ارزیابی تخصصی کمک میکند درمان مناسب انتخاب شود.
چه زمانی باید برای اعتیاد نوجوان از متخصص کمک بگیریم؟
اگر مصرف مواد مطرح است، یا استفاده از گوشی و شبکههای اجتماعی باعث افت تحصیلی، تغییر خلق، اختلال خواب، انزوا، پرخاشگری، پنهانکاری شدید یا تنش خانوادگی شده، بهتر است با روانشناس کودک و نوجوان یا روانپزشک مشورت شود.
منابع “اعتیاد در نوجوانان؛ مواد مخدر، شبکههای اجتماعی و راهکار والدین”
- NIDA — The Adolescent Brain and Substance Use
برای بخش آسیبپذیری مغز نوجوان و مصرف مواد در دوره رشد. - CDC — Substance Use Among Youth
برای عوامل خطر و عوامل محافظتکننده مثل حمایت خانواده، نظارت والدین، مخالفت والدین با مصرف مواد و پیوند با مدرسه. - WHO Europe — Teens, Screens and Mental Health
برای آمار رفتار مشکلساز در استفاده از شبکههای اجتماعی؛ WHO Europe گزارش کرده نرخ نشانههای استفاده مشکلساز از شبکههای اجتماعی در نوجوانان از ۷٪ در ۲۰۱۸ به ۱۱٪ در ۲۰۲۲ رسیده است. - U.S. Surgeon General / HHS — Social Media and Youth Mental Health
برای توصیههای خانوادگی مثل برنامه رسانهای خانواده، فضاهای بدون تکنولوژی، تقویت روابط حضوری و الگوسازی والدین.
